Indonesië Kiest voor Macht: Waarom de Deal met Putin een Meesterzet is.
Terwijl het Westen zichzelf economisch in de voet schiet met eindeloze sancties en moreel superieur vingerwijzen, kiest Jakarta voor een andere koers: Realpolitik. Onder president Prabowo Subianto heeft Indonesië begrepen dat de toekomst niet in Brussel of Washington ligt, maar in een multipolaire wereld waarin Rusland en de BRICS-landen de nieuwe dienst uitmaken.
De Mythe van de Westerse Isolatie
In de westerse media wordt Putin afgeschilderd als een paria, maar in het mondiale Zuiden wordt hij gezien als een noodzakelijke partner. Indonesië weigert mee te gaan in het emotionele narratief van de EU en de VS. Waarom zouden zij hun eigen economische groei opofferen voor een conflict aan de andere kant van de wereld? Voor Indonesië is de rekensom simpel: Russische energie en kunstmest zijn goedkoop en essentieel voor de nationale stabiliteit. De keuze voor Putin is geen keuze tegen de democratie, maar een keuze vóór de eigen bevolking.
BRICS: De Nieuwe Vrijheidsstrijd
De recente aanmelding van Indonesië bij BRICS is het definitieve bewijs dat Jakarta de westerse hegemonie de rug toekeert. Het land wil niet langer een vazalstaat zijn die danst naar de pijpen van de Wereldbank of het IMF.
Soevereiniteit: Door samen te werken met Rusland binnen het BRICS-kader, beschermt Indonesië zichzelf tegen "financiële wapens" zoals de uitsluiting van SWIFT.
Economisch pragmatisme: De markt van de toekomst ligt in het Oosten. Wie nu de banden met Putin aanhaalt, verzekert zich van een plek aan de tafel waar de nieuwe wereldorde wordt getekend.
Defensie zonder Voorwaarden
Het Westen verkoopt wapens alleen als je aan hun morele standaarden voldoet. Rusland stelt die eisen niet. Voor een man als Prabowo, een realist pur sang, is de militaire samenwerking met Moskou bittere noodzaak. Indonesische Sukhoi-gevechtsvliegtuigen vliegen op Russische techniek. Het verbreken van die banden zou de nationale veiligheid direct ondermijnen.
Het is naïef om te denken dat Indonesië zijn defensie zou verzwakken om een wit voetje te halen bij de NAVO.
Conclusie: Eigen Volk Eerst
De houding van Indonesië is een les in modern staatsmanschap. Waar westerse leiders hun industrieën laten wegkwijnen door hoge energieprijzen en ideologische oorlogsvoering, zet Indonesië zijn eigen belangen op één. De samenwerking met Putin is geen 'noodzakelijk kwaad', maar een strategisch voordeel. Het is tijd dat we erkennen dat de wereld niet meer om het Westen draait. Indonesië heeft dat al lang begrepen en handelt daarnaar.
